Ik ging een broek kopen en dat werd de meest hyperflexe ervaring van m'n leven

Personeel in kledingwinkels; het blijft ehhh.. apart volk.

Ik ging een broek kopen en dat werd de meest hyperflexe ervaring van m'n leven

Deel dit artikel op

Als je niet de hele tijd in je blote reet wil rondlopen, ontkom je er niet aan af en toe een nieuwe broek te kopen. Dat kun je online doen, maar omdat iedere broek weer een geheel eigen persoonlijkheid heeft, durf ik dat niet aan. 

Zie hier de verklaring waarom ik onlangs met angst en beven een kledingwinkel binnenstapte - met angst en beven omdat ik verkopersangst heb. Dat ging aanvankelijk prima. Ik liep wat langs de schappen - heet dat zo in kledingwinkels? - en keek of er een broek naar mijn gading bij lag. Dat bleek al vrij snel het geval. Ik zocht een maat uit waarvan ik dacht dat het de mijne was, wat altijd weer spannend is, want het is niet zo dat broekenproducenten tijdens een jaarlijkse broekenproducentenconferentie afspreken dat ze dit kledingseizoen eens allemaal dezelfde maatvoering aan gaan houden.  

Maar goed, ik deed een graai en ging op zoek naar een pashokje, wat altijd weer spannend is, want het is niet zo kledingwinkels heel duidelijk aangeven waar die hokjes zich precies of ongeveer bevinden in de winkel. Na een tijdje zag ik ergens half in het magazijn gordijntjes hangen en trok mijn conclusie: de pashokjes. 

Ik stond al half in het pashokje met m'n huidige broek op de knieën toen ik door de keiharde kledingwinkelmuziek een stem hoorde: "Ben je bekend met hyperflex?" Bij de stem hoorde een zongebruind verkopershoofd met een paardenstaart er achterop, type ik-wil-eigenlijk-surfen-op-bali-maar-sta-hier-in-een-kledingzaak-mensen-lastig-te-vallen

Omdat ik niet bekend was met hyperflex, zei ik: "Nee, ik ben niet bekend met hyperflex." Het bleek een type broek te zijn. Je raadt het al: het type dat ik zojuist uit het schap had gepakt. Paardenstaart begon een heel verhaal over wat de keuze voor hyperflex allemaal kon beteken voor het verdere verloop van mijn leven, en hij zei dat ze wel wat kleiner uitvielen dan andere, niet-hyperflexe broeken, maar dat ik waarschijnlijk wel de goede maat had gepakt. Kortom: een verhaal dat ik had kunnen missen als kiespijn - hij bevestigde al mijn vooroordelen over kledingverkopers.  

Tekst gaat verder onder de hyperflexe broek

Deel deze foto via

Maar ik moet 'm wel nageven: de broek zat hyperflex, ontdekte ik toen ik wat stond te heupwiegen voor de spiegel bij de pashokjes. Ik was tevreden. Daar had je Paardenstaart weer: "Hé man, we hebben voorin de zaak nog een grotere spiegel hoor." Blijkbaar zag ik er in mijn hyperflexe broek uit als iemand die op zoek was naar een grotere spiegel. Het tegendeel was waar: de spiegel waar ik voorstond voldeed aan al m'n verwachtingen. 

Dat deelde ik mee aan Paardenstaart. Dat bleek voor hem het signaal te zijn om andermaal een heel verhaal af te steken. Ik was namelijk met mijn neus in de boter gevallen, want als ik nog een hyperflexe broek zou kopen, dan kreeg ik korting op deze hyperflexe broek! Ik zei 'm dat ik één hyperflexe broek voorlopig wel even genoeg vond. 

Onderweg naar de kassa maakte ik nog één grote fout. Met de hyperflexe broek onder m'n arm bleef ik even stilstaan om naar een shirtje te kijken. En zoals we allemaal weten: stilstaan in een kledingzaak is kledingverkopers voor ik kan weer tegen je aan gaan lullen. Dus daar dook Paardenstaart weer op met een laatste stuiptrekking. "O ja, nog even hè... wist je trouwens dat die broek van elastheen is gemaakt? Dan blijft ie ook na een dag dragen nog lekker elastisch. Leuk feitje hè?" Heel leuk feitje, Paardenstaart! 

Hyperflex, maar ook perplex, rekende ik af en verliet zo snel mogelijk de winkel en dacht: ik hoop dat hyperflexe broeken heeeeeeeeeel lang meegaan, want Paardenstaart had m'n verkopersangst er bepaald niet kleiner op gemaakt.

Volg Upcoming op Instagram

Download de
Upcoming app

Of ga met je smartphone naar upcoming.nl/app

Lees het volgende artikel