Een ode aan de spelers van Ajax: bedankt voor jullie lef en plezier!

Een welverdiend briefje voor de spelers van Ajax.

Een ode aan de spelers van Ajax: bedankt voor jullie lef en plezier!

Deel dit artikel op

Beste spelers van Ajax,

Laat ik gewoon beginnen met het belangrijkste woord: bedankt. 

Bedankt, dat jullie hebben bewezen dat het nog kan. Op een feestje van big spenders met een creditcard zonder limiet kwamen jullie binnen met een handjevol zakgeld. Bergen vol kaviaar versus een paar snoepkikkertjes. Johan Cruijf zei ooit: "Ik heb een zak met geld nog nooit een doelpunt zien maken", maar eerlijk gezegd schoten de zakken met geld de afgelopen jaren met scherp in de Champions League. Tot jullie kwamen. Met een spelersbudget waarmee Messi, Ronaldo, Neymar en Modric op een doordeweeks avondje gaan pokeren, veroverden jullie Europa.  

Bedankt vooral ook voor de manier waaróp jullie dat deden. Het was groots en meeslepend. Nooit saai, altijd met lef. Het voelde als een invasie waarbij D-Day in het niet valt. De lach die altijd op Frenkie z'n gezicht staat, het is hoe jullie voetbalden in de Champions League. Vol bravoure en met plezier - de enige manier waarop je zou moeten voetballen. Die ene aanval tegen Juventus. Je zou 'm in het Rijksmuseum op moeten hangen. Beeldje voor beeldje.  

Het is moderne kunst in optima forma. Overal driehoekjes en andere vormen,  waarvan we nog helemaal niet wisten dat ze bestonden. De spelers van Juventus stonden erbij te kijken zoals veel mensen naar abstracte kunst kijken. Ze begrepen er niks van. Hoe kon dit?! Alleen de laatste penseelstreek van Ziyech ontbrak. Het bewijs dat het mensenwerk was en niet een door hoogintelligente aliens geprogrammeerde aanval.   

Tekst gaat door onder de moderne kunst 
Bedankt ook, dat ik gewoon weer zonder me kapot te schamen in een taxi kan stappen in het buitenland. Want dat was de afgelopen jaren wel even afzien. Wat was er toch met het Nederlands voetbal aan de hand?, kreeg je steevast te horen van een Pakistaan met een snor. Tsja, tsja. Ehhh, ehhh..., stotterde je dan. Nu googel je even op Matthijs, Donny en Frenkie, laat je die drie jongensgezichten zien, dan daarbovenop nog even die beelden van de aanval tegen Juventus en je kunt rustig achterover wegzakken in je stoel. To the Museum of Modern Arts please, sir... We zijn terug!    

En tsja... Zelfs bedankt voor het verliezen. Want zelfs in verliezen waren jullie mooi. Frenkie bleek ook níet te kunnen lachen. Een rood hoofd met bloeddoorlopen ogen diep weggestopt in een roodwit shirt. Denkend aan wat had kunnen zijn. Wat had móeten zijn. Een 19-jarige aanvoerder die direct na afloop de pers te woord stond, de teleurstelling nog even verbijtend. Welbespraakter dan Mark Rutte het ooit zal doen. Daley Blind die prachtig op z'n shirt beet. Zo dichtbij. Drie spelers, liggend op de grond. In een driehoekje. We hadden het natuurlijk liever allemaal niet gezien. Maar dat had ook betekend dat we al die momenten, het hemelbestormende voetbal, het lef, het spelplezier, voor minuut 95.01 op 8 mei 2019 niet hadden gezien. En dat was veel erger geweest. Hadden we nog steeds met onze bek vol tanden in de taxi gezeten.  

Tags: Voetbal, Ajax, Champions League, Frenkie De Jong

Jullie reacties

Volg Upcoming op Instagram

Download de
Upcoming app

Of ga met je smartphone naar upcoming.nl/app

Lees het volgende artikel